Κυριακή, 3 Ιουλίου 2016

"Ντρέπομαι να ζητήσω από τους γονείς μου λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου..."




Εχετε αναρωτηθεί πώς νιώθει ένας 19χρονος που έχει στοιχειωδώς τσίπα, στην Ελλάδα του σήμερα;
Είμαι 19 χρονών και τους τελευταίους μήνες κάθε πρωί που ξυπνάω αισθάνομαι σαν ξοφλημένος που το μόνο που μπορώ να ελπίζω είναι να μου δώσουν μία… σύνταξη για να ζήσω!…

Οχι γιατί είμαι τεμπέλης, κάθε άλλο….

Ειχα τόση όρεξη να σπουδάσω, να προσπαθήσω και να διεκδικήσω τα όνειρά μου… Αλλά όλα αυτά last year!
Εδωσα πανελλαδικές εξετάσεις φέτος και πέρασα στο Μαθηματικό του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων.

Μα δεν μπορώ να χαρώ την επιτυχία μου, γιατί ο πατέρας μου πριν από έναν μήνα έχασε τη δουλειά του μετά από 16 ολόκληρα χρόνια!

Η μάνα μου δεν δουλεύει για να μεγαλώσει εμένα και τη μικρότερη αδελφή μου.

Ντρέπομαι να τους ζητήσω ακόμη και τα λεφτά για το εισιτήριο του λεωφορείου μου γι αυτό και τον τελευταίο καιρό αν ποτέ βγω από το σπίτι, πάω παντού με τα πόδια!!!

Πώς λοιπόν να πάω εγώ στα Ιωάννινα να σπουδάσω, 19 χρονών μαντράχαλος όταν οι δικοί μου ζουν με το ζόρι και με δανεικά;
Με ποιό δικαίωμα να τους αναγκάσω να στερηθούν τα πάντα και κυρίως ΓΙΑΤΙΙΙΙ;;;;
 
Για να γίνω ένας ακόμη φοιτητής που θα πληρώνει νοίκι αλλά δεν θα σπουδάζει γιατί η σχολή του θα είναι σε -δίκαιη!- κατάληψη; Η για να μπω στην λίστα των άνεργων μαθηματικών όταν και αν παρω ποτέ πτυχίο; Για μεταπτυχιακά στο εξωτερικό βεβαίως, ούτε λόγος!
Να μείνω λοιπόν εδω και να δουλέψω! Πού να βρω όμως δουλειά;

Εχω μόνο ένα ξερο απολυτήριο Λυκείου και ένα Proficiency – όπως χιλιάδες άλλοι συνομήλικοί μου.
Τι ελπίδες έχω να με πάρουν σε δουλειά; Δεν έχω καν υπηρετήσει στον στρατό!

Εχετε σκεφτεί πώς νιώθει ένας 19χρονος που έχει στοιχειωδώς τσίπα, στην Ελλάδα του σήμερα;
Νιώθει γέρος! Βλέπει παντού σκοτάδι!

Του απαγορεύουν όχι μόνο να ονειρεύεται αλλά και να αναπνέει.
Κι όλα αυτά, από τη μια στιγμή στην άλλη!

Σαν κάποιος να μου έκοψε με τη βία τα φτερά και να μου είπε «δεν θα σε αφήσω ποτέ να πετάξεις»!
Ισως να αναρωτιέστε γιατί σας τα γράφω όλα αυτά. Τι σας νοιάζει; Για ψυχοθεραπεία μάλλον το κάνω.
Γιατί πόνος που μοιράζεται, αντέχεται πιο εύκολα!
Σας Ευχαριστώ…
Σωτήρης Μπ. – ετών 19

1 σχόλιο:

  1. Αγαπητε φιλε σωτηρη...σε νοιωθω απολυτα...ειμαι 54 ετων..καποτε πριν 42 ακριβως χρονια ειχα κ εγω τα ιδια ονειρα κ τους δικους σου ακριβως ενδιασμους?..δυστυχως τα ονειρα μου ειχαν γινει σταχτη...ο λογος:η τουρκικη εισβολη στην κυπρο το 1974..γιναμε προσφυγες στην ιδια μας την πατριδα!χασαμε τα σπιτια μας κ οτι αλλο ειχαμε..ειμουνα 12 τοτε...τελειωσα το λυκειο το 1980..ο πατερας μου δεν ειχε δουλεια στην αρχη..μετα οταν βρηκε,τα λεφτα ηταν τοσο λιγα που δεν αρκουσαν για ενοικιο κ φαι.,,εγω δεν εδωσα πανεληνιακες καθολου γτ ηξερα πως οι γονεις μου δεν μπορουσαν..ειμουνα ενα παιδι του δικου σου χαρακτηρα...δουλευα σε οτι ηταν τα καλοκαιρια απλα κ μονο για να αγοραζω τα βιβλια μου κ ολα τα μαθητικα μου,για να μπορεσω τουλαχιστο να βγαλω ενα λυκειο..μην χανεις ποτε την ελπιδα..ο θεος ειναι μεγαλος..τα δικα μου ονειρα εκπληρωσαν τα 5 παιδια μου σημερα..στερηθηκα παρα πολλα,αλλα δεν τα εβαλα κατω..παλεψα κ τα καταφερα..μην τα βαλεις κατω λοιπον..ο θεος θα βρει τον τροπο να σε βοηθησει γτ φαινετε οτι εισαι ενα πολυ καλο παιδι που μεγαλωσες με καποιες αρχες..νασε περηφανος πρωτα απο ολα για τον καλο σου χαρακτηρα..τετοια παιδια δεν υπαρχουν σημερα!μετρημενα στα δακτυλα..η δικη σου ιστορια ,μου εφερε να αναπολω κ να σκεφτομε το δικο μου παρελθον κ ιστορια...ευχομε οτι καλυτερο για σενα..ελενη

    ΑπάντησηΔιαγραφή